W sprawie rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 27 września 2018 r., sygn. akt II FSK 2615/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę spółki akcyjnej na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie w sprawie podatku od nieruchomości.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżąca spółka zarzuciła sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2) tej ustawy (dalej: u.p.d.o.l.). Zdaniem spółki sąd błędnie uznał, że stan techniczny budynku nie powodował, że nie mogła być ona wykorzystywana w działalności gospodarczej, a w konsekwencji nie stanowił względów technicznych uzasadniających zastosowanie stawki opodatkowania właściwej dla budynków pozostałych, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2) lit. e) u.p.o.l.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku sąd podkreślił, że jak stanowi art 1a ust.1 pkt 3) u.p.o.l., użyte w ustawie pojęcie “grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" oznacza grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Definicja budynku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, odwołuje się m. in. do pojęcia „względów technicznych", które ma charakter zwrotu niedookreślonego. 

Jak trafnie wskazał sąd administracyjny pierwszej instancji, aby budynek mógł zostać wyłączony z opodatkowania stawką jak dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, względy techniczne muszą mieć charakter trwały.

W ocenie NSA sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że budynek hali mógł zostać przez skarżącą doprowadzony — w drodze zwyczajnych prac remontowych — do stanu umożliwiającego wykorzystanie go w działalności gospodarczej. Zarówno samorządowe kolegium odwoławcze, jak i sąd administracyjny pierwszej instancji słusznie uznały, że brak odpowiednich prac naprawczych obciąża spółkę i nie może stanowić przyczyny wyłączenia budynku z zakresu opodatkowania wyższą stawką. 

Zatem w omawianej sprawie istniała możliwość wykorzystania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej, a zaistniałe przeszkody faktyczne miały charakter wyłącznie przejściowy oraz usuwalny i stanowiły wynik zaniedbań po stronie podatnika. W omawianej sprawie spółka mimo wyraźnych wskazań i zleceń pokontrolnych zawartych w protokole z kontroli stanu sprawności technicznej hali wachlarzowej nie dokonywała remontu budynku hali.

Konieczność przeprowadzenia remontu budynku nie jest przyczyną technologiczną uniemożliwiającą wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej. Sporny budynek istnieje, wyłączony był jedynie z eksploatacji i został przeznaczony do zbycia. Subiektywne przekonanie podatnika, czy też samo jego oświadczenie o niemożności wykorzystania budynku do prowadzonej działalności, nie jest dowodem, na którym można by oprzeć ustalenie o technicznych względach wykluczających możliwość wykorzystania ich do takiej działalności.

 

CZYTAJ WIĘCEJ O PRAWIE W OTODOM