W sprawie rozpoznanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lipca 2018 r., sygn. akt II FSK 1935/16 naczelnik urzędu skarbowego określił podatniczce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2012 w związku z odpłatnym zbyciem części udziału w nieruchomości gruntowej.

Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego, w momencie nabycia trzech lokali mieszkalnych podatniczka kierowała się celem zarobkowym, nie zaś realizacją własnych potrzeb mieszkaniowych. Wobec powyższego w omawianej sprawie nie wystąpiły przesłanki umożliwiające skorzystanie z ulgi podatkowej wskazanej w art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej: updof). W myśl tego przepisu, wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych.

Podatniczka odwołała się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Sąd ten oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku sąd podkreślił, że wydatkowanie przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości zgodnie z treścią art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. a) updof. świadczy jedynie o tym, że wydatek został poniesiony na cele mieszkaniowe w rozumieniu art. 21 ust. 1 pkt 131. Warunkiem zwolnienia podatkowego jest jednak wykazanie przez podatnika, że były to jego własne cele mieszkaniowe. Wydatkowanie przychodu na własne cele mieszkaniowe oznacza, że celem podatnika jest realizacja potrzeby zapewnienia sobie „dachu nad głową", dążenie, aby w tym nowym lokalu mieszkać. Wyraz „mieszkaniowe" w wyrażeniu „własne cele mieszkaniowe" należy odnosić do zamiaru zamieszkiwania związanego z różnymi sposobami wydatkowania przychodu, a nie do wydatkowania przychodu na nabycie mieszkania w znaczeniu przedmiotowym, bo przecież ustawodawca wyraźne przewidział, że cele mieszkaniowe mogą być zrealizowane także poprzez wydatki związane z innymi przedmiotami (np. dom, grunt). W omawianej sprawie zakup lokali przez podatniczkę w pierwszej kolejności związany był z uzyskaniem środków na potrzeby rodziny oraz na koszty utrzymania i wykończenia nabytych lokali. Nabywając lokale podatniczka nie działała w celu realizacji „własnych celów mieszkaniowych".

Sprawa na skutek skargi podatniczki trafiła do rozpoznania do Naczelnego Sądu Administracyjnego. NSA uchylił wyrok sądu pierwszej instancji, przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania i uznał, że nie stoi na przeszkodzie skorzystania z omawianej ulgi fakt, że podatnik nabywa kilka lokali mieszkalnych, jak i to, że aktualnie posiada inny lokal mieszkalny, w którym zamieszkuje. Niemniej jednak od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy będzie zależało, czy rzeczywiście takie zakupy realizują ustawowy warunek uznania własnych celów mieszkaniowych. Ponadto NSA uznał, że czasowe, uzasadnione obiektywnymi okolicznościami wynajęcie zakupionych lokali mieszkalnych samo w sobie nie może przesądzać o tym, że podatnik nie będzie w nich realizował w tych mieszkaniach własnych celów mieszkaniowych. Ustawodawca nie zastrzegł w treści omawianych przepisów, że własny cel mieszkaniowy w zakupionym lokalu ma być realizowany nieprzerwanie od daty jego nabycia.

 

CZYTAJ WIĘCEJ O PRAWIE W OTODOM